Do tej pory największą barierą była stosunkowo krótka żywotność i duża zawodność konstrukcji elektrowni wiatrowych zbudowanych w Polsce na przełomie lat 80-tych i 90-tych. Zbudowane w latach 90-tych nienowoczesne już konstrukcje nie działają dłużej niż 10 lat, ale zakłada się, że najnowocześniejsze z nich, zgodnie z przewidywaniami uznanych firm światowych, będą eksploatowane przez co najmniej 20 lat. Nadal toczą się intensywne badania nad zwiększeniem niezawodności elektrowni wiatrowych i zmniejszeniem kosztów eksploatacyjnych.
Brak ogólnokrajowej wysokiej jakości sieci pomiarowej prędkości wiatru uniemożliwia dokładną ocenę potencjału energii wiatru. Istniejące stacje pomiarowe Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej (IMGW), Urzędu Morskiego i innych instytucji badających zjawiska atmosferyczne, często nie spełniają ostrych wymagań dla pomiarów prędkości wiatru do celów energetycznych.
Brak zagwarantowania możliwości zawierania długoterminowych kontraktów z zakładami energetycznymi i jasności co do przyszłych stawek za sprzedawaną energię powodują trudności z osiągnięciem akceptowanego ryzyka inwestycyjnego dla rozwijania energetyki wiatrowej. Niejasna interpretacja Rozporządzenia Ministra Gospodarki o obowiązku zakupu energii ze źródeł odnawialnych zwiększa ryzyko dla instytucji finansujących i potencjalnych inwestorów oraz przysparza problemów producentom energii z siłowni wiatrowych. Taki stan nie sprzyja możliwościom przyciągnięcia większego kapitału do energetyki wiatrowej Istotną przeszkodą jest też powszechny brak wyspecjalizowanych instytucji i firm zajmujących się profesjonalnym przygotowaniem projektów wiatrowych oraz brak dostępu do informacji nt. technologii, procedur administracyjno-prawnych i zasad prowadzenia inwestycji.